Yiota Hadjiloizou

Είναι εκείνες τις φορές που με ακουμπάς με κρύο και όμως εγώ πάλι έρχομαι .

Είναι για ‘μένα που δεν θέλεις να έρχομαι ,όχι για ‘σένα. Μου λες , “Ξύπνα ! Ξύπνα! Για να ‘σαι κοντά μου πρέπει να συγκατοικείς μ’ ένα τέρας. Είναι το τέρας που κατατεμαχίζει την ωραία ανθρώπινη καρδιά. Που σ’ ένα μυστικό συμπόσιο ,μια μέρα, αφού κομματιάσει ολοκληρωτικά και την δικιά σου, θα φάει κάθε της κομμάτι απολαμβάνοντας και το τελευταίο .Δεν πρέπει ! Δεν γίνεται ,να το περάσεις αυτό!

Ξύπνα ! Η πραγματικότητα δεν έχει χαρούμενο τέλος ,δεν ζούνε όλοι .Πάντα μόνο ο ένας απ’ τους δυο .Ποτέ και οι δυο μαζί ! Kι’ αυτό το ξέρει το τέρας.


Από αυτό ζει! Απ’ αυτό επιβιώνει!”.

Άνοιξα στην αρχή θυμάμαι τα μάτια μου ,τα σκούπισα από κάθε λογής ανάμνηση σου. Είπα θα μείνω μακριά σου ,να το παλέψω , να επιβιώσω. Να δοκιμάσω να ξεχαστώ με τραγούδια χαράς . Να ηρεμήσει ,να φύγει μακριά το τέρας . Να κάνω αυτό που θες. Έπρεπε να το ‘ξερα όμως ,ότι μόνο η δουλειά, μόνο οι φίλοι ,μόνο η μουσική, μόνο η προσευχή….μόνο, δεν φτάνουν, δεν διώχνει το τέρας ,την επιθυμία να ‘μαι μαζί σου.

Ύστερα φώναξα. Κάθε μέρα φωνάζω! Φωνάζω μες στην ψυχή μου και την κουφαίνω! Είναι το μόνο που μπορώ, η μόνη άμυνα μου. Η μόνη που με κρατά να μένω εδώ, ακόμα εδώ .Δεν θέλω κανένα άλλο πλάσμα, μονό εσένα !Εσένα ! Εσένα!


Για δες τώρα έρχεται καταπάνω μου το τέρας και ‘γω του φωνάζω , σκότωσε με! Σκότωσε με! Σκότωσε με! Τι κι αν με κατασπαράξει, εγώ θα ‘μαι ‘δω .Θα ξέρω ότι προσπάθησα να φιμώσω τα όνειρα μου , αγαπώντας . Αγαπώντας ! Αγαπώντας ακόμα και την παρουσία της απουσίας σου.
Της απουσίας σου, που παίρνει διαστάσεις μαγικές και πνίγομαι ,παραδίνομαι, λες και δεν έχω τίποτα πια ,τίποτα! Τίποτα! Αφού μαζί σου δεν μπορώ να ‘μαι , δεν θέλω άλλες αγάπες .Δεν θέλω να ξεφύγω απ’ το τέρας !

Δεν παλεύω μαζί με το τέρας αυτό ,είναι μάχη χαμένη.


Ανοίγω τα χέρια μου μόνο, σαν φτερούγες. Εκείνο τα αρπάζει σαν κλαδιά και τα τσακίζει, να μην ξανά προστατέψουν, να μην ξανά αγκαλιάσουν ,να μην έξανα γευτούνε την αφή ,το ζύμωμα της δημιουργίας. Μπήγει τα νύχια του στο στήθος μου ,μου ξεριζώνει την καρδιά και ο αφόρητος πόνος σταματά για πάντα . Βλέπω να βάζει την καρδιά μου πάνω σε μια αγία τράπεζα και να τη κόβει στην μέση .Ύστερα μου επιστρέφει το ένα κομμάτι της καρδιάς. Και το άλλο το κλείνει μέσα σ’ ένα ξύλινο κουτί. Ανοίγει το στόμα του και το καταπίνει. Γυρίζει περίλυπα και μ’ ένα μουγκρητό μου λέει, “ Τώρα μην ανησυχείς άλλο , μην σε νοιάζει ,κανείς δεν θα βρει το άλλο μισό της καρδιά σου ,κανένα δεν θα αφήσω να το πάρει .Το φύλαξα στο στομάχι μου και για να το πάρει οποιοσδήποτε θα πρέπει πρώτα να σκοτώσει εμένα . Έχεις σωθεί , η πιστή σου σε ‘σωσε”.

Κάθε βράδυ από τότε κάνω αυτό που φεύγοντας μου ‘πες αν σ’ αγαπώ να κάνω. Να προσπαθήσω να βρω άλλη αγάπη .Βάφω τα μάτια του τέρατος , με βαθύ μπλε της θάλασσας. Όμοια με τα δικά σου. Καθώς κοιμάται το τέρας, ξαπλώνω δίπλα του και του χαϊδεύω μακριά κοκκινοχρυσαφιά μαλλιά σαν τα δικά σου. Ώσπου να πάρει την μορφή σου. Και εκείνο μικραίνει μαζεύεται σαν εσένα, κουρνιάζει στην αγκαλιά μου .Γίνεται εσύ .

Κάνω που λες έρωτα μαζί της ,της προσφέρω τα χάδια και τα φιλιά που θα προσέφερα σε ‘σένα. Και ναι ,σε ξεχνώ. Βλέπεις το τέρας έχει την ικανότητα να σε αλλάζει. Να κάνει την μισή σου καρδιά να αργοπεθαίνει ,να μην αισθάνεται .Να σκάσει τα πρωινά , να λέει στους γύρω, να ζήσουνε με θετικές σκέψεις, κάθε εμπόδια για καλό ,όλα θα φτιάξουν . Με ψέματα , όμορφα ψέματα , γλυκά ψέματα .Με αυτά η μισή καρδιά χάνει τις ελπίδες της, μέρα με την μέρα. Σαν δέντρο που χάνει τα φύλλα του ,ένα, ένα. Ώσπου δεν μένει καμιά ελπίδα, πεθαίνει και η τελευταία της ,όπως όλες. Το μόνο που μένει είναι ο κορμός, το σώμα . Ώσπου να φθαρτή και αυτό μια μέρα και να σβήσει.

Μόνο τότε θα φύγω και ΄γω, θα απαλλαχτώ από ‘σένα θλίψη ,μόνο τότε θα ελευθερωθώ ,μόνο τότε θα ενωθεί το άλλο μισό της καρδιάς μου .Μόνο μ΄ εσένα αγάπη μου. Μόνο τότε νικάτε το τέρας της θλίψη. Μόνο τότε.

Είναι αλήθεια ότι μόνο τέρας μπορεί να χαρακτηρίσεις ένα τέτοιο συναίσθημα όπως η θλίψη, σε οποιαδήποτε περίπτωση, όχι μόνο σε αυτή που αναφέρω στο πιο πάνω μου κείμενο.

Όταν καταλάβουμε ότι πάσχουμε, έστω κατά διαστήματα κάποιες στιγμές από αυτή ,δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να την αφορέσουμε με άλλες σκέψεις .Πρέπει πιστεύω να την εκφράσουμε ,αυτό λέω και στο πιο πάνω κείμενο μου. Αλλιώς εκείνη επιστρέφει, πιο δυνατή, πιο καταστροφική, με θύμησες που ο χρόνος δεν μπορεί να επουλώσει. Και έτσι κατασπαράζει καθημερινά την καλή ψυχή μας .

Σου έρχονται δάκρυα; Άσε τα να κυλίσουν. Θέλεις να βγάλεις μια κραυγή; Κάνε το. Θες να αγκαλιάσεις ,να πεις το ήμαρτον σου; Κάνε το! Μπορεί να σε κάνει τέρας μπροστά στους άλλους συνανθρώπους σου .Αλλά σε κάνει πιο ανθρώπινο ,παρά να λες μαλακιούλες ,ότι όλα είναι καλά και να φορείς μάσκες γυάλινες.

Μια άρρωστη καρδιά δεν θεραπεύετε με θετικές σκέψεις ,που τις πιο πολλές φορές είναι δύσκολο να υπάρξουν ,αλλά με “θετικές πράξεις”. Μην ξεχνάς ότι και οι άλλοι ανθρώποι γεύονται, αντιλαμβάνονται, με τον ένα ,ή τον άλλο τρόπο, την θλίψη καθημερινά. Εξάλλου οι περισσότεροι εγκληματίες παθών ( ,όχι μόνο ερωτικών,) που έκαναν τερατουργήματα ,είναι γιατί καταπίεσαν την θλίψη τους ,δεν την έκφρασαν.

Η θλίψη είναι μέσω που μεταμορφώνει την αγάπη ,την χαρά ,την ηρεμία ,την ευτυχία,… και όλα τα καλά ,σε εφιάλτη, κόλαση…. Το ξέρω είναι δύσκολο στην εποχή μας να την εκφράσουμε ,να την πολεμήσουμε. αλλά αν είναι για την ψυχική ηρεμία μας , γιατί όχι.

Προσωπική συμβουλή ποτέ μην αντικαταστήσετε την θλίψη σας με ένα άνθρωπο . Το σίγουρο είναι ότι θα τον πληγώσετε. Καλύτερα να υποφέρετε μόνο εσείς ,να μην συνεχίσετε την αλυσίδα της θλίψης. Μην ξεχάσετε όμως να έχετε γύρω σας πραγματικούς φίλους και όσο πιο πολύ μπορείτε να κοινωνικοποιήστε .

Προπαντός όμως ,μην πείτε πότε ψέματα στον εαυτό σας. Η ζωή δεν είναι όμορφη , η ομορφιές της κρατάνε πολύ λίγο, στιγμές (,συνήθως περισσότερο εως τους ανέμελους παιδικούς χρόνους . Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολη γεμάτη με άσχημα εμπόδια και γεγονότα. Αλλά και πολύ μικρή για να την σπαταλούμε, η να την θυσιάζουμε σ΄ένα τερατώδες ,κολλώδι συναίσθημα όπως η θλίψη.

Γι΄ αυτό και ο Κικέρων είπε: «Όλες οι ψυχικές διαταραχές φέρνουν δυστυχία, Όμως η θλίψη είναι πραγματικός δήμιος. Η λαγνεία σε κάνει να φλέγεσαι από ερωτικό πάθος , η υπέρμετρη χαρά συμβαδίζει με την επιπολαιότητα , ο φόβος προκαλεί ταπείνωση ,αλλά η θλίψη σημαίνει κάτι πολύ χειρότερο: είναι μαρασμός ,μαρτύριο, συνεχής αγωνία ,φρίκη. Σου τρώει τις σάρκες σου σπαράζει την ψυχή και σε οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή. Αν δεν την ξεριζώσουμε από μέσα μας , δεν πρόκειται να απαλλαγούμε ποτέ από τη δυστυχία.»