Ουδείς τέλειος


Τι είναι αυτό που οδηγεί στο να γίνεται ο διαχωρισμός μεταξύ αναπήρων και μη αναπήρων ατόμων. Από πού προέρχεται?

Είναι τελικά τα άτομα με αναπηρία δυστυχισμένα ή μήπως τα αρτιμελή άτομα το βλέπουν έτσι?

Για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η έντονη αντίδραση από κάποιους συνανθρώπους μας όταν αντικρύζουν ένα ανάπηρο άτομο θέλοντας κάποιες φορές να προσφέρουν βοήθεια?

Θα μπορούσα να πω , με βάση πάντα τη δική μου λογική , ότι η βαθύτερη ρίζα του διαχωρισμού αναπήρων ατόμων και μη αναπήρων, έγκειται στο γεγονός της διαστρέβλωσης πραγματικών γεγονότων από τα ΜΜΕ στη σημερινή κοινωνία του 21ου αιώνα και έπειτα σε λάθος χειρισμούς του Κράτους σε κάποιους τομείς. Πολλές φορές γινόμαστε άθελα μας, αποδέκτες της προβολής εκπομπών από τη τηλεόραση όπου μας παρουσιάζουν σκηνές εξαθλίωσης , μιζέριας, δυστυχίας και πόνο αναπήρων ατόμων και κυρίως μέσα από τα τηλεοπτικά προγράμματα του Τηλεμαραθώνιου και Ραδιομαραθώνιου που γίνονται κάθε χρόνο. Γιατί άραγε? Που αποσκοπεί όλο αυτό?

Τώρα θα μου πείτε ότι όλο αυτό γίνεται για αγορά και προμήθεια τεχνητών αναπηρικών βοηθημάτων με απώτερο σκοπό την καλύτερη και ποιοτικότερη διαβίωση των αναπήρων ατόμων. Βεβαίως και συμφωνώ στο να αναλαμβάνονται τέτοιες πρωτοβουλίες για την αγορά και προμήθεια τεχνητών βοηθημάτων. Όμως όταν γίνεται με τέτοιο τρόπο προβολής που στόχο έχει να περάσει το μήνυμα της δυστυχίας της εξαθλίωσης και του πόνου, που αντιμετωπίζουν τα ανάπηρα άτομα μόνο και μόνο για ελεημοσύνη τότε ντρέπομαι…

Είπε κανείς ότι τα άτομα που είναι ανάπηρα είναι δυστυχισμένα? Τότε γιατί παρουσιάζεται με αυτό τον τρόπο?

Θα μπορούσε κάλλιστα η κοινωνία και πρωτίστως το κράτος να εφεύρουν τρόπους και λύσεις για την καλύτερη διαβίωση των αναπήρων ατόμων και την καλύτερη κατανόηση της διαφορετικότητας τους. Μην ξεχνάμε ότι ακόμα και τα αρτιμελή άτομα διαφέρουν τόσο σε χρώμα, ύψος, γλώσσα, χαρακτήρα. Συνεπώς η διαφορετικότητα υπάρχει και πάντα θα υπάρχει. Μήπως επειδή κάποιος άνθρωπος είναι χρώματος μαύρου ή κίτρινου τότε σημαίνει ότι είναι απογοητευμένος ή δυστυχισμένος? Συνεπώς η διαφορετικότητα μπορεί να εξηγηθεί με χίλιους δύο τρόπους αλλά το θέμα είναι κατά πόσο εξηγείται σωστά ή λανθασμένα.

Τα ανάπηρα άτομα δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν ίσες ευκαιρίες, καλύτερη διαβίωση και κατανόηση της διαφορετικότητας τους. Για να γίνει αυτό , θα πρέπει το Κράτος να προνοήσει με τις κατάλληλες νομοθεσίες στην επίτευξη των στόχων αυτών. Δηλαδή, θα ήταν ορθό να ξεκινήσει η διαπαιδαγώγηση στα σχολεία από νωρίς. Να αντιληφθούν τα μικρά παιδιά ότι η αναπηρία δεν είναι κάτι κακό και να μάθουν να συνυπάρχουν ισότιμα με τα ανάπηρα άτομα. Επίσης θα πρέπει να κατασκευαστούν κτίρια που να βοηθούν τα ανάπηρα άτομα κυρίως άτομα με αναπηρικά καροτσάκια να έχουν εύκολη πρόσβαση μέσα σε αυτά. Το να δίνονται επιδόματα λόγω έλλειψης κινήσεων και μέτρων από το Κράτος δεν σημαίνει ότι αποποιείται των ευθυνών του. Αντιθέτως είναι ένοχο γιατί συνεχίζει να υποτιμά τους ανθρώπους που έχουν κάποιας μορφής αναπηρία και δεν τα βοηθά να ανελιχθούν και να ζήσουν με τον τρόπο που αυτά θέλουν. Η εύκολη λύση δεν είναι πάντα το επίδομα. Ο ανάπηρος μπορεί να υστερεί σωματικά, αλλά έχει μυαλό και μπορεί να τοποθετηθεί σε οποιοδήποτε κλάδο του ανατεθεί. Το θέμα είναι τα αρτιμελή άτομα το θέλουν αυτό ή όχι?


Συνεπώς με την προβολή εκπομπών από τα ΜΜΕ που στόχο έχουν να «ευαισθητοποιήσουν» με απώτερο σκοπό την ελεημοσύνη τα πράγματα γίνονται σαφώς χειρότερα για την πορεία ζωής των αναπήρων ατόμων. Η διαφορετικότητα συνεχίζει να υφίσταται διακρίσεις και δεν δίνονται εύκολα ευκαιρίες. Γιαυτό ας αναλάβει κάποιες πρωτοβουλίες η Κυπριακή κυβέρνηση γιατί σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες δυστυχώς η Κύπρος οπισθοδρομεί από τη στιγμή που ακόμα υπάρχουν προκαταλήψεις απέναντι στα ανάπηρα άτομα. Ας συντείνουμε όλοι στο να ζήσουν αξιοπρεπώς γιατί αυτό χρειάζονται και όχι ελεημοσύνη. 

Γιώτα Χατζηλοϊζου

Comments