Φωτογραφια...


Τι κρύβεται πίσω από το black and white? Πίσω από μία έγχρωμη φωτογραφία? Είτε απεικονίζει πρόσωπα είτε τη φύση, είτε τα ζώα, η φωτογραφία πάντα λέει κάτι. Μία ιστορία, ένα γεγονός, μία κατάσταση, μία εικόνα, ένα παρελθόν, ακόμα και ένα μέλλον...

Στο μπροστινό τραπεζάκι κάθεται ένα ζευγάρι νεαρής ηλικίας γύρω στα 35. Πλάι πλάι χωρίς να μιλάνε μεταξύ τους. Χαλαρώνουν βλέποντας το χρώμα της θάλασσας άλλοτε μπλε και άλλοτε γκρίζο. Φθινοπωρινή ημέρα. Ο καθένας βυθισμένος στις σκέψεις του. Ξαφνικά κρατάνε τα κινητά τηλέφωνα τους. Ως δια μαγείας εκείνη η ρομαντική διάθεση τους, χάνεται...παλεύοντας με τις φωτογραφίες και τα selfies. Στην πορεία...ευτυχώς έβγαλαν και μία κοινή selfie. Η μαγεία ξανάρχεται...επιτέλους μιλάνε...μία ουσιαστική επικοινωνία.

Στο διπλανό τραπέζι κάθεται ένα ηλικιωμένο ζευγάρι γύρω στα 65 - 70, διαβάζοντας το βιβλίο τους. Αρχικά ουτε και αυτοί μιλάνε μεταξύ τους. Δεν έχουν κινητά τηλέφωνα πάνω στο τραπέζι. Για μία στιγμή κοιτάνε ο ένας τον άλλο και μιλάνε ασταμάτητα...γελώντας και χαζευοντας τη θάλασσα. Λείπει όμως η φωτογράφιση. Ίσως όμως να μην τη χρειάζονται...ίσως να έχουν ήδη φωτογραφική μνήμη...ευτυχώς γι αυτούς.

Η συντροφικότητα είναι σπουδαίο πράγμα...αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία στον 21ο αιώνα όπου τα social media έχουν εισβάλει στη ζωή των ανθρώπων. 1 στους 4 παγκοσμίως τα χρησιμοποιεί σχεδόν επί καθημερινής βάσεως. Ο κάθε ένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά πλέον την συντροφικότητα, τη φιλία, την κοινωνικότητα.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media) σχεδόν όλοι προβάλλουν δημόσια τις φωτογραφίες τους, είτε είναι ατομικές είτε ομαδικές. Είτε είναι κτίρια, δέντρα, λουλούδια....ακόμα και φαγητά. Μία συνεχόμενη μεταβαλλόμενη διάσταση της καθημερινότητας τους μέσα απο εικόνες. Άλλοι δείχνουν ερωτευμένοι, άλλοι όμως προσπαθούν να δείξουν ότι είναι. Κάποιοι άλλοι ότι είναι ευτυχισμένοι και κάποιοι άλλοι προσπαθούν να δείξουν ακινητοποιημενες στιγμές ευτυχίας. Και το παιχνίδι συνεχίζεται...οι φωτογραφίες αυξάνονται και σε βομβαρδίζουν ανελέητα κάθε φορά που ανοιγεις το κινητό σου. Παρόλα αυτά συμμετεχεις και συ...ειναι must.

Σίγουρα, έχει και τη θετική του πλευρά, ειδικά όταν πρόκειται για πρόσωπα εξ αποστάσεως τα οποία δεν βλέπεις κάθε μέρα. Μοιράζονται εικόνες και αυτομάτως ενημερωνεσαι για τη ζωή τους. Γιατί η φωτογραφία έστω και μία αποτελείται από χίλιες λέξεις. Προκαλεί αισθήματα χαράς και κάποτε λύπης, από εικόνες με τουρτες γενεθλειων μέχρι χαμένα κορμιά στη θάλασσα...

Δεν διαφερουμε σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες, γιατί η φωτογραφία κυριαρχούσε απο χρόνια πριν, κυριως σε εφημερίδες και περιοδικα. Η μονη έντονη αλλαγή ειναι σαφως η ποσοτητα των εικόνων που μας κατακλύζουν. Εναπόκειται στην κρίση του καθενός, κατα ποσο η φωτογραφία αποτελεί τη σύλληψη ενος μέρους της πραγματικοτητας η μιας στιγμιαίας φανταστικής αντίδρασης.

Comments