Αναδρομή...


«Πώς τον λεν, πως το λεν τον ποταμό; Ιλισσό, Ιλισσό. Να σου πώ το μικρό μου μυστικό. Σ΄αγαπώ, σ΄αγαπώ.» Αν και ποτέ μου δεν κατάλαβα το νόημα των στίχων του άσματος και ειδικά τη συσχέτιση του ποταμού Ιλισσού με το μικρό μυστικό...παρόλα αυτά η μελωδία του, κάθε φορά με ταξίδευε από μικρό παιδί. Είναι όμορφο πράγμα η ξεγνοιασιά, η ανεμελιά, η αθωότητα και η φαντασία ενός παιδιού μέσα από τις μουσικές περιδιαβάσεις. 

Όλοι μας θα θέλαμε να ξαναγίνουμε για λίγο παιδιά. Η αναδρομή στο παρελθόν, σε κάνει να αναπολείς στιγμές παιδικής αθωότητας και ατελείωτων χαρούμενων παιχνιδιών. Τι να πρωτοθυμηθώ; Πολλά τα αστεία περιστατικά. Θυμάμαι τότε, στην ηλικία των 9 ετών, είχαμε πάει εκδρομή με το κατηχητικό. Ο δάσκαλος μας, ήταν ο πάτερ Νεόφυτος (ο σημερινός Μητροπολίτης Μόρφου), ο οποίος χειριζόταν άπταιστα την ελληνική γλώσσα και με στοιχειώδη ευφράδεια λόγου. Στο λεωφορείο σαν πηγαίναμε προς τα όρη, και κατά πάσαν πιθανότητα σε κάποια εκκλησία…κάναμε διαγωνισμό τραγουδιού. Εννοείται ότι πήρα την πρωτοβουλία ως εννιάχρονο και αποδέχτηκα την πρόκληση. Σημειωτέων ότι τότε στα ραδιόφωνα το σουξέ της εποχής ήταν η Πωλίνα. Πολύ μάρεσε το ταμπεραμέντο της και η ενέργεια της. Και εκεί  που όλα τα παιδάκια καθόντουσαν στο λεωφορείο αρχίζω και τραγουδάω.. «Πούλα τ΄αμάξι και το ψυγείο, δώσε το σκύλο ωω, κλείσε το σπίτι και το γραφείο, ξέχνα τα όλα ωω.. Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες, πάμε για τρέλες ωω…! Αν και καταχειροκροτήθηκα, εντούτοις πήρα το δεύτερο βραβείο, λόγω τσιριχτής φωνής. Εκείνο που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι το μειδίαμα και αγνό χαμόγελο του πάτερ. Μεγαλώνοντας αντιλήφθηκα και το τι ακριβώς τραγούδησα…

Ίσως η δική μου γενιά, η μεταπολεμική, να μην έζησε τον πόλεμο του 74, και να μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον πονεμένο μεν, αλλα αισιόδοξο δε, ως προς μια ενδεχόμενη και βιώσιμη λύση του κυπριακού προβλήματος. Η δική μου γενιά, όμως, αυτή τη στιγμή οδηγείται προς ένα αδιέξοδο, και ένα άγνωστο του τι μέλλει γενέσθαι υπό το φως της ανεργίας, της κρίσης, και ίσως ενός Τρίτου Παγκόσμιου πολέμου τον οποίο τρέμουμε μην γίνει. Την ώρα που γράφω η σκόνη πλανάται στην ατμόσφαιρα και ο ουρανός σκοτεινιασμένος...μια περίεργη σκόνη που μας ήρθε από Συρία...πάλι. Και συνειδητοποιάς ότι είμαστε τόσο κοντά στην πολεμική σύρραξη που οποιαδήποτε όνειρα και αν κάνεις πλέον είναι χαμένη υπόθεση. Θυμώνω και θλίβομαι με την αχαριστία των μεγάλων ηγετών, διαβάζοντας, ότι γνώριζαν εκ των προτέρων για τις προσχεδιασμένες επιθέσεις στη Γαλλία. Ο Ρώσος πρόεδρος στη Σύνοδο των G20 στην Τουρκία να ενημερώνει τους υπόλοιπους ηγέτες με αεροφωτογραφίες για το παράνομο εμπόριο πετρελαίου των τζιχαντιστών. Και το παιχνίδι συνεχίζεται...ας αναπολήσουμε και πάλι την παιδική μας ηλικία.


Comments