Αντιθέσεις


Ηρεμία. Γαλήνη. Ανάπαυση. Με χίλιες και μια λέξεις μπορείς να περιγράψεις την, ποθούμενη για τους πλείστους αλλά πραγματικότητα για τους ελάχιστους, αίσθηση της χαλάρωσης εν μέσω της καθημερινότητας. Ελάχιστοι άνθρωποι, έχουν πρόσβαση στο μονοπάτι της ηρεμίας. Άραγε, γιατί να συμβαίνει αυτό; Όλοι άνθρωποι δεν είμαστε; Ερωτήματα τα οποία ο καθένας από εμάς, σίγουρα έχει θέσει στον εαυτό του, μέσα σε όλο αυτό το χάος που αντιμετωπίζει χρόνο με το χρόνο η ανθρώπινη κοινότητα, εν μέσω οικονομικής κρίσης και δημιουργίας νέων ηθικών διλημμάτων.
Η θερμοκρασία αγγίζει τους 41. Κάπου εκεί κοντά είναι και η ηλικία σου. Ρεμβάζεις συντροφιά με ένα ανάλαφρο δροσερό αεράκι κατευθείαν από το κλιματιστικό. Σταθερή συχνότητα η οποία εκ συνεπείας υπακούει στο άγγιγμα του κοντρόλ. Και σκέφτεσαι πως αν όλα λειτουργούσαν με πατήματα κουμπιών δεν θα υπήρχαν προβλήματα παρά μόνο, εκ του ασφαλούς, σταθερές εντολές. 

Και επειδή δε λειτουργούν όλα με ένα τηλεχειριστήριο, προπαντός οι άνθρωποι, διερωτάσαι: αν υπάρχει μία μεγαλύτερη οντότητα, τότε γιατί έφτιαξε τους ανθρώπους τόσο σύνθετους; Τους έδωσε λογική αλλά και βλακεία. Τους έδωσε υγεία αλλά και ασθένειες. Τους έδωσε αισθήματα αλλά και αναισθησία. Τους έδωσε καλοσύνη αλλά και κακία. Τους έδωσε γέλιο αλλά και κλάμα, όπως και τόσες άλλες αντιθέσεις... Έτσι οι συνδυασμοί γίνονται σχεδόν άπειροι. Δεν υπάρχει τηλεκοντρόλ με μερικά κουμπάκια για να επιλέξεις την κατάλληλη λειτουργία στην οποία θα ήθελες να βρίσκεσαι.

Κάποτε πάλι συμπεραίνεις, πως ίσως είναι απλά τα πράγματα αρκεί να αποδεχτούμε αυτό που ο καθένας μας είναι. Παρόλα αυτά, διαπιστώνεις επίσης πως ανάμεσα μας ζούνε άνθρωποι και Άνθρωποι. Κάποιοι τυχαίνει να είναι μονίμως ανθρωπάκια και κάποιοι άλλοι κυρίως ανθρωπιστές. Κάποιοι μπορούν να μπαινοβγαίνουν και στις δύο κατηγορίες εκ περιτροπής. Είτε υποκριτικά και σκόπιμα ωσάν χαμαιλέοντες, είτε συγκυριακά και άβουλα λόγω ενστίκτου αυτοσυντήρησης. Έτσι, σε σπάνιες στιγμές υπαρξιακού διαλογισμού ίσως και να διερωτάσαι σε ποια κατηγορία εμπίπτεις.

Τελικά μήπως η αλήθεια είναι πως αρκετά άτομα, βολευόμαστε σε ένα κλουβί που εμείς οι ίδιοι φτιάξαμε εν αγνοία μας; Χαλαρό μεν, δυστυχές δε. Έτσι μάθαμε. Είμαστε ό,τι μάθουμε και ό,τι συνηθίζουμε. Η συνήθεια μας ανακουφίζει. Η ασυνέπεια τρομάζει. Δύσκολοι καιροί για οτιδήποτε εκτός ορίων. Των δικών σου ορίων ή των ορίων που άλλοι σου θέτουν. Μεγαλώνοντας θες λιγότερες σκοτούρες και απλοποιημένες εξισώσεις. 

Με απλά λόγια. τιθασεύεσαι, συμβιβάζεσαι και όποτε μπορείς, επιλέγεις να ζήσεις τη ζωή σου ήρεμα και προβλεπτά... παρομοίως με τις λειτουργίες του τηλεχειριστηρίου. Και αν το κοντρόλ χαλάσει και μείνεις επί ξύλου κρεμάμενος, μη φοβηθείς. Κλείσε τα μάτια, περπάτησε στο χάος, άραξε για λίγο και μετά θα επανέλθεις στους κανονικούς σου ρυθμούς, όπως και αν λέγονται αυτοί. 

Αγαπημένη και χιλιοειπωμένη φράση «η ζωή είναι μικρή» την οποία σκέφτομαι, σκέφτεσαι, σκεφτόμαστε όσο μεγαλώνουμε. Ίσως ο χρόνος να λειτουργεί σαν ο καλύτερος φίλος. Ίσως ο χρόνος σου λέει απλά να χαμογελάς, να γελάς και να αγαπάς. Ίσως μόνο έτσι θα μάθεις να ξεβολεύεσαι εν ώρα ανάγκης. Βγαίνοντας έξω από τα νερά σου, εκτός των συνηθισμένων τυποποιημένων δεδομένων και σταθερών εντολών... εκτός των ορίων σου. Και το θηρίο που κοιμάται μέσα σου, θα ξυπνήσει, αργά ή γρήγορα, θέλοντας και μη. Είτε είναι σωστό είτε είναι λάθος, δίκαιο ή άδικο, αν δεν το πράξεις και δεν αλλάξεις την «ηρεμία» που σε διακατέχει μέχρι στιγμής, δεν θα το ανακαλύψεις ποτέ και σίγουρα δεν θα τα βρεις ποτέ με τον εαυτό σου. Ας γίνουμε λοιπόν, το θηρίο στην ήρεμη ζωή μας.

*(Το πιο πάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στη Huffingtonpost.gr στις 3/7/16)

Comments